Jeśli myślisz o codziennym spaniu, rozważ lozko z pojemnikiem na posciel. To genialny patent dla singli lub par w kawalerkach. W ciągu dnia masz kanapę, a wieczorem wystarczy unieść siedzisko, żeby wyjąć kołdrę i poduszki. Dzięki temu nie musisz trzymać pościeli w szafie, która i tak pęka w szwach. U jednej z klientek wstawiłam taki model do pokoju dziesięciometrowego i kobieta wreszcie przestała się dusić stertą koców na fotelu.
Największym problemem w małych mieszkaniach jest brak miejsca na przechowywanie pościeli. Gdy goście nocują na kanapie z funkcją spania, potrzebuję poduszek, koców i prześcieradła, a gdzie to wszystko trzymać? Rozwiązaniem okazał się tapczan rozkładany z pojemnikiem na pościel. W moim modelu pod siedziskiem znajduje się przestronna skrzynia, która pomieści komplet pościeli dla dwóch osób, dodatkowy koc i dwie poduszki ozdobne. To oszczędza miejsce w szafie i sprawia, że przygotowanie noclegu zajmuje mi dosłownie minutę.
Pamiętam, jak wprowadzałam się do pierwszego własnego mieszkania, kawalerki o powierzchni 28 metrów kwadratowych. Największym wyzwaniem okazał się wybór mebli tapicerowanych, które musiały pełnić kilka funkcji jednocześnie. Przez pierwsze tygodnie spałam na materacu położonym wprost na podłodze, bo żadna standardowa kanapa nie chciała zmieścić się w mojej ciasnej wnęce. Dopiero po trzech miesiącach poszukiwań trafiłam na model z 16 cm materacem piankowym na stelazu listwowym, który po rozłożeniu dawał naprawdę komfortowe miejsce do spania. Od tamtej pory wiem, że
meble tapicerowane w małych przestrzeniach wymagają szczególnego przemyślenia, a nie tylko kierowania się wyglądem z katalogu.
Sama przez lata przechowywałam pościel w walizkach pod łóżkiem, ale to było średnio wygodne. Wyciąganie ich za każdym razem, gdy trzeba było zmienić poszwę, kończyło się przewracaniem całej sterty. Dopiero gdy zdecydowałam się na łóżko z pojemnikiem na pościel, odetchnęłam z ulgą. W takim meblu wystarczy unieść materac, by dostać się do przestronnej skrzyni. I to nie jest jakaś mikroprzestrzeń – standardowy pojemnik ma głębokość około 30 centymetrów, co spokojnie pomieści kilka kompletów pościeli, a nawet letnie koce. W moim przypadku zmieściły się tam cztery zestawy frote i dwie poduszki dekoracyjne, które wcześniej leżały na szafie.
Wybierając takie rozwiązanie, trzeba jednak zwrócić uwagę na kilka szczegółów. Nie każde łóżko z pojemnikiem jest tak samo wygodne w codziennym użytkowaniu. Jeśli masz ciężki materac piankowy, podnoszenie go bez wspomagania może być męczące. Dlatego polecam modele z mechanizmem DL, czyli z dźwignią gazową. To taki sam system jak w fotelach biurowych – wystarczy lekko pociągnąć, a materac unosi się sam, bez wysiłku. Do tego stelaz listwowy pod spodem zapewnia odpowiednią wentylację, więc pościel nie zbiera wilgoci i nie zaczyna nieprzyjemnie pachnieć.
Pamiętaj też o wentylacji. Niektóre tańsze modele mają pojemnik bez otworów, co przy wilgotnym klimacie może prowadzić do zapleśnienia. Dobry stelaz listwowy z odstępami między listwami pozwala na cyrkulację powietrza. Jeśli twój materac piankowy jest gruby, warto sprawdzić, czy pod spodem jest siatka wentylacyjna. Ja po roku użytkowania zdjęłam materac i zobaczyłam, że pościel jest sucha i pachnąca, bez żadnych oznak zawilgocenia. To
dla mnie dowód, że dobrze zaprojektowany pojemnik na pościel to nie tylko wygoda, ale też ochrona tkanin.
Tapicerka to temat, który spędza sen z powiek wielu osobom, zwłaszcza gdy w domu są dzieci lub zwierzęta. Przez długi czas bałam się weluru, bo wydawał mi się trudny w utrzymaniu, ale w końcu zdecydowałam się na tapicerkę welurową w odcieniu ciemnego granatu. Okazało się, że ta tkanina ma właściwości hydrofobowe, więc rozlane wino wystarczy odsączyć ręcznikiem papierowym, a po wyschnięciu nie zostaje ślad. Do tego welur jest przyjemny w dotyku i nie mechaci się tak jak popularne plusze. Jeśli jednak masz kota, który ostrzy pazury, lepiej wybrać tkaninę o gęstym splocie, na przykład chenille. Unikaj
naturalnych lnu i bawełny, bo szybko się przecierają, a pranie tapicerki w domu to koszmar.
Zanim kupicie tapczan rozkładany, zmierzcie dokładnie przestrzeń w swoim salonie. Pamiętajcie, że po rozłożeniu mebel potrzebuje około dwudziestu centymetrów więcej głębokości niż w stanie złożonym. Ja popełniłam błąd przy pierwszym wyborze i tapczan po rozłożeniu blokował drzwi do balkonu. Teraz mam model o wymiarach sto dziewięćdziesiąt na sto czterdzieści centymetrów po złożeniu i po rozłożeniu zajmuje dokładnie tyle, ile zaplanowałam. Warto też sprawdzić, czy nogi mebla nie rysują podłogi - solidne filcowe nakładki to podstawa.
Kolejna sprawa to
mechanizm rozkładania. Na rynku królują systemy DL, ale nie każdy jest taki sam. Mechanizm DL z podwójnym składaniem działa płynnie, jeśli ma solidne prowadnice. Sprawdzałam to na własnej skórze – tani mechanizm po kilku miesiącach zaczyna skrzypieć i zacinać się przy wysuwaniu. Lepiej dopłacić sto złotych do sprawdzonego rozwiązania. W moim salonie stoi model z takim mechanizmem od czterech lat i działa jak nowy, nawet po tym, jak siostra z dziećmi spędzała u mnie każdy weekend.