Rzeczywistość szybko zweryfikowała moje oczekiwania, gdy po miesiącu użytkowania taniego modelu z marketu obudziłam się z bólem pleców i zrozumiałam, że oszczędność na materacu to najgorsza decyzja.
Dlatego zanim kupisz pierwszą lepszą wersalkę, przyjrzyj się jej konstrukcji. Szukaj modeli z 16 cm materacem piankowym na stelazu listwowym, bo to właśnie listwy zapewniają elastyczność i wentylację, a pianka nie odkształca się po kilku nocach. W moim przypadku wybór padł na model z tapicerką welurową, która jest przyjemna w dotyku i łatwa w czyszczeniu, a do tego dodaje wnętrzu przytulności.
W małych mieszkaniach każdy centymetr ma znaczenie. Tapczan dwuosobowy sprawdza się tu lepiej niż klasyczne łóżko, bo w ciągu dnia zajmuje tyle miejsca co wygodna sofa. Wieczorem rozkładasz go i masz przestrzeń do spania dla dwóch osób. Pamiętam, jak u mojej siostry w kawalerce postawiliśmy wersalkę z cienkim materacem – po roku gryzła w plecy. Dlatego przy wyborze tapczanu dwuosobowego kluczowy jest stelaz listwowy, który lepiej podpiera kręgosłup niż zwykła płyta wiórowa. Jeśli dodasz do tego materac piankowy o gęstości przynajmniej 35 kg/m3, nie obudzisz się z bólem krzyża nawet po całym tygodniu spania.
Na koniec mała rada praktyczna. Jeśli kupujesz tapczan z pojemnikiem do małego pokoju, zmierz nie tylko mebel,
ale też drogę, którą wniesiesz go przez drzwi i klatkę schodową. Często modele z pojemnikiem mają szerokie skrzynie, które nie mieszczą się w wąskich korytarzach. Lepiej wybrać tapczan dzielony na dwie części z możliwością demontażu nóg. U jednej z moich koleżanek mebel utknął na półpiętrze i trzeba było go zwracać – strata czasu i pieniędzy. Zawsze pytaj sprzedawcę o wymiary po złożeniu i ewentualną możliwość wniesienia w częściach. To oszczędzi ci nerwów i dodatkowych kosztów.
Nie zapominaj też o wymiarach. W mojej kawalerce standardowa wersalka o szerokości 140 cm okazała się za duża na dzień, bo zajmowała całą ścianę i blokowała przejście. Postawiłam na model 120 cm, który w dzień służy jako wygodna kanapa, a w nocy rozkłada się do 190 cm długości. To wystarczy nawet dla wysokiego gościa. Pamiętaj, żeby przed zakupem zmierzyć nie tylko miejsce, gdzie stanie mebel, ale też przestrzeń potrzebną do rozłożenia. Nic gorszego niż wersalka, której nie da się otworzyć, bo opiera się o stół.
Wybór tapicerki to nie tylko kwestia estetyki, ale przede wszystkim trwałości. Jeśli masz w domu zwierzęta albo małe dzieci, tapicerka welurowa może być twoim sprzymierzeńcem. Welur jest gęsto tkany, więc brud nie wnika w głąb, a sierść łatwo zbiera się wilgotną ściereczką. Unikaj za to jasnych, gładkich tkanin, na których widać każde odbicie dłoni. Znam przypadek, gdzie po tygodniu użytkowania szara kanapa wyglądała jak pstrokata mapa.
Lepiej postawić na tkaninę z wzorem lub strukturą, która maskuje codzienne użytkowanie. I zawsze pytaj sprzedawcę o test tarcia Martindale a powyżej 30 tysięcy cykli to już solidna jakość.
Goście na noc to temat, który zna każdy, kto mieszka w wynajmowanym mieszkaniu. Nagły telefon od kuzyna z Lublina albo przyjaciółki z dzieckiem i nagle trzeba kombinować z dmuchanym materacem na środku pokoju. Tapczan dwuosobowy rozwiązuje ten problem od ręki. W moim obecnym mieszkaniu stoi model z mechanizmem DL, który rozkłada się płynnie jak szwajcarski zegarek. Wystarczy pociągnąć za ukryty pasek i w trzy sekundy zmieniasz kanapę w podwójne legowisko. Żadnego podnoszenia ciężkich siedzisk, żadnego przeklinania przy składaniu. Tylko cisza i gotowe miejsce do spania dla dwojga dorosłych.
Na koniec mała uwaga o transporcie. Tapczan dwuosobowy to mebel,
który waży od 40 do 70 kilogramów. Zanim zamówisz, zmierz szerokość drzwi i klatki schodowej. Kiedyś sprowadzałam model o szerokości 180 cm i okazało się, że nie wchodzi w drzwi pokoju. Musiałam go rozkręcać na części, co zajęło całe popołudnie. Lepiej od razu wybrać tapczan z możliwością demontażu nóg i podłokietników. Albo zamówić składany na dwa kawałki. To oszczędza nerwy i pieniądze na ewentualną wymianę. U mnie teraz stoi tapczan dwuosobowy w odcieniu piaskowego beżu i codziennie rano cieszę się, że nie zrobiłam kompromisu z jakością.
Kiedy wprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania w bloku z wielkiej płyty, stanęłam przed ścianą. Salon miał ledwie osiemnaście metrów, a ja potrzebowałam miejsca do spania dla siebie, ale też kąta, gdzie mogłabym posadzić gości na kawę. Wtedy po raz pierwszy pomyślałam o tapczanie dwuosobowym. Na początku wydawał mi się kompromisem między kanapą a łóżkiem, ale szybko okazało się, że to sprytne połączenie funkcji dziennej i nocnej. Zamiast dwóch mebli, które zabrałyby pół pokoju, postawiłam jeden konkretny element. Przez lata przetestowałam kilka modeli i wiem już, na co zwracać uwagę, żeby nie żałować wydanych pieniędzy.