Zasłony akustyczne nie wyciszą mieszkania jak profesjonalna kabina. Ich rola jest węższa: pochłaniają część energii dźwięku, która odbija się od twardych powierzchni w pomieszczeniu, i ograniczają pogłos. Efekt słychać najwyraźniej w pokojach z gołymi ścianami, płytkami i dużymi oknami — tam dźwięk „lata" między powierzchniami, a rozmowa brzmi pusto. Jeśli problemem jest hałas dochodzący zza ściany lub ulicy, sama tkanina niewiele zmieni, bo przenikanie dźwięku przez przegrodę zależy od jej masy i szczelności, nie od dekoracji.
Mieszkanie na parterze ma jedną zasadniczą wadę akustyczną: dzieli ściany i strop z przestrzenią, w której hałas powstaje najczęściej. Klatka schodowa, winda, przechodnie za oknem, piwnica pod stopami — wszystko to działa jak dodatkowe źródła dźwięku, których na wyższych piętrach po prostu nie ma. Ochrona przed hałasem zaczyna się więc od ustalenia, którędy dźwięk faktycznie wchodzi, a nie od kupowania pierwszej lepszej pianki. Zanim cokolwiek zmienisz, posiedź w mieszkaniu o różnych porach dnia i zanotuj, kiedy i skąd dobiega hałas. Inaczej wydasz pieniądze na rozwiązanie problemu, którego nie masz.
Nie licz na efekt, jeśli zasłona wisi luźno, ma fałdy przypadkowe i odstawiona jest od szyby na kilkanaście centymetrów. Lepszy rezultat daje zestaw: ciężka kotara plus miękka roleta w oknie i dywan na podłodze. Pamiętaj o bezpieczeństwie — tkaniny przy grzejnikach i kuchenkach muszą być oddalone od źródeł ciepła, a mocowania dobrane do wagi materiału i rodzaju ściany. Przy wynajmie sprawdź, czy wolno wiercić w ścianie.
Po montażu zrób próbę: włącz urządzenie na najwyższy bieg i przejdź do najbliższego pomieszczenia oraz na klatkę schodową. Jeśli słyszysz jednostajny szum, to zwykle przepływ powietrza. Jeśli słyszysz rytmiczne dudnienie lub brzęczenie, problem leży w mocowaniu albo w rezonansie elementów. Zgłoś to monterowi od razu, przed odbiorem — późniejsze poprawki bywają trudniejsze i droższe. Warto też ustalić z sąsiadami godziny pracy urządzenia i sprawdzić zapisy regulaminu wspólnoty dotyczące montażu na elewacji, zanim pojawią się nieporozumienia.
Na parterze hałas z zewnątrz wchodzi głównie przez okna i drzwi wejściowe. Sprawdź, czy okna są szczelne — nieszczelność potrafi zniwelować nawet dobre pakiety szybowe. Uszczelki wymieniaj, gdy stwardnieją, a nie dopiero gdy zaczną odpadać. Jeśli okna są stare, lepszy efekt da wymiana całości niż doklejanie kolejnych warstw. Przy drzwiach wejściowych działa opadająca listwa progowa i uszczelka obwodowa; często pomaga też zamontowanie drugich drzwi, choćby lekkich, tworzących śluzę akustyczną. Uwaga na typowy błąd: wygłuszanie tylko jednej strony przegrody. Dźwięk znajduje wtedy drogę obejściową przez szczeliny, kanały wentylacyjne i punkty mocowania.
Jeśli remont generalny nie wchodzi w grę, można zacząć od rozwiązań odwracalnych: grubego dywanu z podkładem filcowym, filcowych nakładek pod nogi mebli i krzeseł oraz miękkich wykończeń. To nie zastąpi izolacji stropu, ale obniża poziom dźwięków uderzeniowych odczuwalnych u sąsiada. Skuteczność najlepiej sprawdzić przed wykończeniem podłogi — wystarczy poprosić sąsiada o obecność podczas prób z ciężkim przedmiotem stawianym na podłodze. Taka próba pokaże, czy warto dołożyć kolejną warstwę, zanim całość zostanie zamknięta i okaże się, że poprawki oznaczają rozbiórkę.