Wieszaki: mniej, ale takich, których dziecko samo użyje Wieszaków w garderobie przedszkolaka nigdy nie powinno być więcej niż osiem–dziesięć. Większość ubrań przedszkolaka lepiej trzymać na półkach, bo dziecko samo po nie sięga i samo je odkłada. Wieszaki zostaw na rzeczy, które nie mogą się pognieść: sukienki, koszule, kurtki, płaszcze. Kluczowy szczegół to wysokość drążka — zamontuj go na poziomie oczu dziecka, nie na poziomie własnym. Jeśli drążek jest za wysoko, dziecko prosi o pomoc przy każdym ubraniu, a ty po dwóch tygodniach przestajesz pilnować porządku. Drugi błąd to kupowanie zbyt grubych, plastikowych wieszaków, które zajmują pół szafy i rozciągają szyjki bluzek. Cienkie, drewniane lub metalowe wieszaki z haczykiem na spodnie sprawdzają się najlepiej.
Zanim uznasz garderobę za gotową, sprawdź jedno: czy przedszkolak potrafi sam wyjąć komplet ubrań i odłożyć go na miejsce. Jeśli nie, problem nie leży w liczbie półek ani wieszaków, tylko w ich wysokości i podziale. Ogranicz liczbę rzeczy, dopasuj wysokość do wzrostu dziecka i zostaw zapas miejsca na to, co przyjdzie wraz z kolejnym sezonem.
Najbezpieczniejszą strategią jest malowanie na jeden kolor ścian w całym pomieszczeniu i wprowadzanie barw dopiero dodatkami. Wtedy za dwa lata wymienia się poduszki, zasłony i dywan, a nie całe mieszkanie. Jeśli już musi pojawić się kolor na ścianie, niech będzie to jedna ściana i barwa złamana, a nie czysta. Dziecinność aranżacji bierze się nie z konkretnego odcienia, tylko z jego nasycenia i z braku tła, które by go uspokoiło.
Pamiętaj o kilku szczegółach, które łatwo przeoczyć. Wysokość blatu musi pozwalać na oparcie całych przedramion, a stopy powinny dotykać podłogi lub podnóżka. Krzesło z regulacją wysokości i oparciem w okolicy lędźwiowej to podstawa, nawet jeśli reszta mebli pochodzi z przypadkowych zakupów. Przy oknie uważaj na przeciągi i bezpośrednie słońce w godzinach popołudniowych — rolety lub żaluzje regulują natężenie światła lepiej niż zasłony, których nie da się ustawić pośrednio. Zadbaj też, by parapet nie zamienił się w składzik; jeśli biurko stoi przy oknie, trzymaj na nim tylko to, co potrzebne do nauki.
Podstawowy podział to strefa snu i strefa aktywności. Łóżko dziecka, które szybciej zasypia, ustaw jak najdalej od biurka, komputera czy miejsca do zabawy. Jeśli pokój jest wąski, wykorzystaj regał lub wysoką komodę jako parawan – nie musi sięgać sufitu, wystarczy, że oddzieli wzrok i wytłumi dźwięki. Łóżko drugiego dziecka może stać bliżej wejścia, ale nie bezpośrednio przy drzwiach, bo każde przejście będzie je budzić. Warto też pomyśleć o zasłonie lub rolecie na oknie w części do spania – nawet w dzień pozwoli ograniczyć światło, gdy jedno z dzieci potrzebuje drzemki.
Przyjmij, że na każdy centymetr wzrostu dziecka przypadają mniej więcej trzy komplety ubrań na zmianę: spodnie lub legginsy, bluzka, sweter, bielizna i skarpetki. Dla trzylatka to zwykle pięć–sześć kompletów, dla sześciolatka osiem–dziesięć. Do tego dochodzą ubrania na dwór, piżama, strój na zajęcia dodatkowe i rzeczy „na wyrost". Z tego wyliczenia wynika pierwsza zasada: dwie półki na wysokości rąk dziecka i jedna wyżej na rzeczy sezonowe to absolutne minimum.
Półki planuj w dwóch strefach: niskiej, dostępnej bez wspinania się, oraz wysokiej, do której dziecko nie musi mieć dostępu. W strefie niskiej trzymaj to, co dziecko wkłada codziennie: bieliznę, skarpetki, koszulki, spodnie. W strefie wysokiej — rzeczy sezonowe, ubrania na wyrost i zapas. Nie mieszaj tych stref, bo dziecko zacznie wyciągać wszystko, żeby znaleźć jedną parę skarpetek. Praktyczna liczba półek to trzy–cztery na całej wysokości szafy, przy czym dolna nie powinna być niżej niż dwadzieścia centymetrów nad podłogą, żeby dało się pod nią wsunąć kosz na pranie.
Najczęściej wykorzystywane są miejsca pozornie oczywiste, ale rzadko sprawdzane. Pod łóżkiem, między materacem a stelażem, w starej poduszce z rozciętym zamkiem, w pudełku po sprzęcie elektronicznym, które od lat stoi na szafie. Nastolatki chowają też rzeczy za szufladą — wystarczy wyjąć szufladę i wsunąć coś w wolną przestrzeń za nią. Inny klasyk to książki: wydrążony środek grubego tomu albo wsuwanie kartek między strony, których nikt nie czyta.
Garderoba przedszkolaka zmienia się szybciej niż garderoba dorosłego. Dziecko rośnie kilka centymetrów na sezon, a wraz z nim rosną ubrania, buty i liczba drobiazgów, które trzeba gdzieś upchnąć. Zanim zaczniesz kupować kolejne pojemniki, policz, ile faktycznie potrzebujesz półek i wieszaków. Punkt wyjścia to nie metraż szafy, ale liczba rzeczy, które dziecko nosi w ciągu tygodnia.
Większość problemów z zasypianiem nie wynika z tego, że dziecko nie jest zmęczone, ale z tego, że jego organizm nie dostał jasnego sygnału, że pora na sen. Kiedy w tym samym miejscu w ciągu dnia dzieje się zabawa, wieczorem mózg nie potrafi przełączyć trybu. Ścianka to najprostsze rozwiązanie, ale da się to samo osiągnąć bez stawiania czegokolwiek. Chodzi o wyodrębnienie strefy snu z tej samej przestrzeni – za pomocą rytuału, światła, zapachu i konsekwentnego układania przedmiotów.