Grubość spoiny powinna mieścić się w granicach podanych przez producenta zaprawy, zwykle nie przekracza kilkunastu milimetrów. Zbyt gruba spoina osiada i mur pracuje, zbyt cienka nie wiąże równomiernie. Nie dogęszczaj bloczków po upływie czasu wiązania zaprawy, bo tylko naruszysz strukturę spoiny. Spoiny pionowe wypełniaj dokładnie, bez pustek przy krawędziach. Pustka w spoinie pionowej to miejsce, w którym later powstanie rysa.
Zbrojenie nadproża wylewanego najczęściej zawodzi nie dlatego, że prętów jest za mało, ale dlatego, że leżą w złym miejscu. Beton jest mocny na ściskanie, a słaby na rozciąganie. W nadprożu rozciąganie przejmuje dolna strefa przekroju i tam musi znaleźć się stal. Jeśli pręty zostaną opuszczone na sam spód szalunku, dotkną deski i po rozszalowaniu okaże się, że zamiast otuliny mają kilka milimetrów zaprawy. To wystarczy, by po kilku latach pojawiły się rysy i korozja.
Najczęstsze błędy to podłączenie okapu kuchennego do przewodu grawitacyjnego, wprowadzanie przewodu elastycznego bez prowadnic oraz zamykanie wylotu kratką o zbyt małym prześwicie. Wentylacja grawitacyjna wymaga dopływu powietrza — jeśli okna są szczelne, nie ma skąd go brać i przewód nie działa. Przed odbiorem warto sprawdzić ciąg anemometrem przy zamkniętych i otwartych drzwiach. Kanał prowadzony w ścianie zewnętrznej trzeba ocieplić na odcinku przechodzącym przez strefę zimną, inaczej wykrapla się w nim woda i po sezonie grzewczym pojawia się zaciek na ścianie.
Przed betonowaniem sprawdź otulinę i stabilność szalunku, a po rozszalowaniu — czy beton nie ma raków w narożnikach. Wieńca nie wolno betonować etapami z przerwą na narożniku; przerwa technologiczna musi wypadać w środku przęsła, nigdy w miejscu połączenia ścian. Zbrojenie odbioru należy zgłosić przed zalaniem — po fakcie nie da się już poprawić zagięcia pręta ani rozstawu strzemion.
Zanim położysz pierwszą zaprawę, przygotuj podłoże. Fundament lub strop musi być wypoziomowany, oczyszczony z pyłu i luźnych resztek. Sprawdź poziomnicą wzdłuż i w poprzek – jeśli są odchyłki większe niż kilka milimetrów, wyrównaj je zaprawą naprawczą albo podkładkami dystansowymi. Nie improwizuj z grubością spoiny, żeby „naciągnąć" poziom. Gruba spoina pod pierwszą warstwą osiada nierówno i po związaniu pęka.
Szczelność to drugi filar. Nieszczelny kanał w ścianie zasysa powietrze z sąsiednich pomieszczeń albo z pustki w murze, przez co wentylacja działa pozornie — wywiew jest, ale nie z tego miejsca, z którego powinien. Wszystkie połączenia kształtek uszczelnia się taśmą aluminiową i dodatkowo maluje warstwą szczeliwa. Przy przejściu przez strop i dach stosuje się przejścia systemowe z kołnierzem, a nie piankę montażową jako jedyne uszczelnienie, bo pianka z czasem pęka. Sprawdzenie szczelności robi się testem dymnym: wpuszcza się dym do przewodu i obserwuje, czy nie wydostaje się przy stropie lub w ścianie.
Największy błąd przy docinaniu to próba odbijania materiału młotkiem lub przecinakiem. Silikat pęka wtedy nierówno, a odłamany kawałek trudno wkomponować w mur. Docinaj zawsze z zapasem nie większym niż kilka milimetrów, a potem dopasuj bloczek do spoiny pionowej. Elementy narożne i podokienne lepiej ciąć na sucho i szlifować tarczą diamentową, żeby uniknąć mikropęknięć.
Wyprowadzenie ponad dach decyduje o ciągu Wylot przewodu powinien znaleźć się powyżej strefy zastoju powietrza przy połaci. Praktyczna zasada: co najmniej 0,6 m nad powierzchnią dachu, a jeśli w pobliżu jest okno lub inny wylot, trzeba zachować odstęp 1–2 m i wyjść ponad przeszkodę. Przy dachach stromych komin wentylacyjny wyprowadza się w kalenicy albo blisko niej. Zbyt niski wylot powoduje, że wiatr „przykrywa" otwór i wywiew zamiast działać, cofa powietrze do pomieszczenia. Na wylocie montuje się nasadę lub daszek chroniący przed deszczem, ale nie może on zmniejszać światła przewodu o więcej niż 20 procent.
Wypełnienie pustakami i zbrojenie wieńca Pustaki układa się w rzędach między belkami, dociskając je do siebie i do belek. Ważne, aby pierwszy pustak od strony ściany nie był docięty na siłę — lepiej dopasować go przez docięcie piłą do betonu komórkowego lub zwykłą ręczną, zachowując szczelinę na zaprawę. Przy ścianach i wokół otworów stosuje się pustaki docięte lub wypełnienie betonem. W miejscach, gdzie przechodzą instalacje, nie wolno podcinać belek bez zgody konstruktora — to najczęstszy błąd skutkujący przeciążeniem.
Zbrojenie wieńca to zwykle 4 pręty podłużne o średnicy 10–12 mm, w układzie po dwa w górnej i dolnej strefie przekroju. Strzemiona wykonuje się z pręta 6 mm, rozstawione co 20–25 cm na całej długości, gęściej — co 10–15 cm — na odcinkach przypodporowych i w narożnikach. Otulina zbrojenia wynosi minimum 2,5 cm; w praktyce łatwiej zachować 3 cm, bo pręty rzadko leżą idealnie. Wieniec wylewa się z betonu klasy co najmniej C20/25, a szalunek musi być stabilny — deskowanie przykręcone „na dwa gwoździe" rozjedzie się pod ciężarem mieszanki.